Een berg aan informatie: De beklimming van de Alpe D’Huez.


Op donderdag 6 juni heb ik drie keer de Alpe D’Huez beklommen. 

Tijdens deze klimmen kwamen verschillende gedachten naar voren over de vergelijking tussen sportieve inspanning en het dagelijks leven.

Hier is de eerste:


Op de dag van aankomst, maandagmiddag 3 juni, maakte ik mezelf gereed om voor het eerst in mijn leven een berg op te fietsen. Ik wilde voorafgaand aan 6 juni vast weten hoe ik die klim ga ervaren en niet helemaal cold turkey aan de startlijn sta. 


Natuurlijk heb ik in de voorbereiding veel uren gemaakt op de fiets alleen die berg is wel even wat anders, met zijn 1100 hoogte meters, 21 bochten en 14,6 km lange route.


Ik ging met een noodgang die berg af op weg naar het dal. Ik zag de in totaal 21 bochten op de bordjes optellen van 0 naar 21. Nadat ik het bordje 14 was gepasseerd dacht ik bij mezelf: “zal ik vanaf dit punt maar omhoog fietsen?”. Maar nee ik liet mijn remmen los en daalde steeds verder af. Bordje bocht 10: “nu dan?” En weer liet ik mijn remmen los. Het gevoel van spanning en de gedachten: “kom ik nog wel omhoog, er is straks geen weg meer terug” (nou ja, de weg omhoog alleen) werden erger en erger met de bocht.

Ik moest mezelf pushen om tot het einde, bocht 21, af te dalen. Ik wilde mezelf namelijk echt testen. Dat gevoel van: nu moet ik wel had ik nodig om uit mijn comfort zone te komen. Ik kan wel eerder stoppen alleen dan begeef ik me op 6 juni alsnog op onbekend terrein. 


Het was mijn stok achter de deur. De fysieke en mentale rem loslaten. Mezelf laten door rollen tot in de omgeving van het onbekende om fysiek en mentaal te groeien.


In het dal begon ik aan de klim. De eerste meters hapte ik naar zuurstof. Het gevoel van paniek borrelde op. Ik dacht 1 tel aan opgeven en om mijn vriendin te bellen, of ze me komt ophalen met de auto.


Ik herpakte mezelf omdat ik weet dat ik niet opgeef. Uit eerdere sportieve uitdagingen weet ik dat ik nooit zal opgeven en trap voor trap toe moet werken naar de top. 


Eenmaal dat ik in beweging kwam was daar het gevoel van zelfvertrouwen en begon ik de klim te zien als een uitdaging in plaats van een onmogelijk iets.


De wil om door te zetten wanneer het moeilijk is groeit als een spier. Een mentale spier. Het groeit en wordt sterker door jezelf uit te dagen buiten je comfort zone en steeds iets langer die mentale rem durft los te laten. 


De rem zijn de excuses die jou tegen houden om te bereiken wat je wilt bereiken en je af remmen van het tempo wat je aan kan. Excuses die worden gecreëerd door fabel gedachten. 


Staar jezelf niet te lang blind naar de top. Kom in beweging, zet kleine stappen en bouw vertrouwen op. Uiteindelijk is het uitzicht op de top mooier dan in het dal.

Powered by